Αρχική ΑΡΧΙΚΗ Η αγάπη έξω βάλλει τον φόβον

Η αγάπη έξω βάλλει τον φόβον

0

Γράφει η Τσάγγου Νίκη στην Romfea.gr
Κλινική Ψυχολόγος – Θεολόγος


Δεν μπορεί να γνωρίσει τον θεό αυτός που φοβάται τον Θεό. Καθώς ο Θεός αγάπη εστι, κοινωνείται, δια της αγάπης.

Στο δικό της μυστηριακό κλίμα, η Εκκλησία γνωρίζει καλά να διατηρεί τον συγχωρητικό ενωτικό της λόγο, τον άγιο-πνευματικό, συντεταγμένη στο μήνυμα των ευαγγελίου: την υπέρλογη αγάπη για τον εχθρό.

Η ενσάρκωση του Θεού προορίζεται για να αποκαταστήσει το νόημα που χάθηκε από τον κόσμο με την επερχόμενη διάσταση θεού με άνθρωπο και άνθρωπο με συνάνθρωπο, μετά την πτώση μας, τον διωγμό από τον Παράδεισο όπου βλέπαμε τον Θεό, καθώς εστί, πρόσωπο με Πρόσωπο.

Αγάπη στον Θεό δημιουργό δια του συνανθρώπου και ειρήνη, έρχομαι να σας φέρω, λέει ο Χριστός.

Μ’ αυτήν την έννοια όλες αυτές τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας και του σταυροαναστάσιμου οδοιπορικού, με πραότητα και υπακοή με αγάπη μέσα στην καρδιά υπομείναμε σ’ αυτό που συμφώνησαν όλα τα Πατριαρχεία, με πρωτοστάτη το Οικουμενικό Πατριαρχείο πρώτο μεταξύ ίσων.

Υπακούσαμε και υπακούμε ειρηνικά, ελεύθερα, στην φωνή της μίας Αγίας Αποστολικής ενωμένης και αδιαίρετης Εκκλησίας.

Χωρίς να πιέζουμε για Θεία Μετάληψη, χωρίς φανατισμό και ζηλωτισμό.

Κατ’ οίκον μένοντας…χωρίς να παραγνωρίζουμε πως σε κάποιες κατ’ οίκον εκκλησίες υπάρχει διωγμός και διαίρεση.

Χαιρόμενοι για όλο αυτό το κύμα αλληλεγγύης που πολλαπλασίασε τις Μ.Ε.Θ εν ριπή οφθαλμού, και το άνοιγμα της καρδιάς των πλουσίων που απλόχερα πρόσφεραν μάσκες και αντισηπτικά εύχομαι, όχι από ενοχή, αλλά από ειλικρινή και ανυπόκριτη αγάπη.

Η φιλανθρωπία και οι αγαθοεργίες αν και εκπίπτουν από φορολογία, καλό είναι να υφίστανται, είτε φανερά, είτε εν κρυπτώ.

Το μόνο που πολλοί εξ ημων κάναμε, ήταν αυτούς τους δύσκολους καιρούς της καθολικής απαγόρευσης και του γενικού εκφοβισμού, να διατηρούμε μιαν άποψη και να μπορούμε να την εκφράζουμε ελεύθερα.

Να έχουμε προσευχή, να μιλάμε με τον Θεό και να Τον ακούμε μέσα στην καρδιά μας και ταπεινά μέσα στην απομόνωση του ο καθένας να θέλει να επικοινωνεί ό,τι του δίνει ο Θεός μέσα στην καρδιά με τους υπόλοιπους αδελφούς για την στήριξη όλου του λαού.

Παρατηρούμε μια διάσταση απόψεων. Σεβαστή και δεκτή μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Πάντοτε αυτό που συνιστούσε κομβικό σημείο ενδιαφέροντος ήταν ο τρόπος με τον οποίο το Άγιον Όρος καταφέρνει μια συμφωνία, με προσευχή και μετάνοια, όταν υπάρχει διάσταση απόψεων είτε μεταξύ των Μονών, είτε μεταξύ των πατέρων της ίδιας Μονής.

Τώρα όμως μέσα στην ελευθερία της έκφρασης και την διακίνηση των ιδεών, διαπιστώνουμε απόψεις που βρίσκονται σε διάσταση μεταξύ τους, συνιστώντας σκάνδαλο των αδυνάτων…

Αυτό που διαπιστώθηκε την Μεγάλη Εβδομάδα πως η Εκκλησία υποχωρώντας στις απαιτήσεις της πολιτείας, πριν καν διατυπώσει την άποψη της, συμμορφώθηκε αδιαπραγμάτευτα θαρρείς, για τα «του οίκου της», και ποτέ δεν απαίτησε μέτρα προσαρμογής εντός του ναού, ρυθμίσεις τέτοιες ώστε να μην τρέχουν οι άνθρωποι, δόξα τω Θεώ, να κοινωνούν κρυφά, με φόβο για το πρόστιμο…μας κάνει να ανησυχούμε ακόμη και τώρα που τα κομμωτήρια ανοίγουν πρώτα: εν αρχή ην η αισθητική αναβάθμιση της εικόνας του προσώπου.

Δεν μπορώ να αντιληφθώ πως θα περιποιείται την κόμμωση η κομμώτρια κρατώντας αποστάσεις ασφαλείας…θα αγγίζει με μάσκα και γάντια. Θα νιώθουν ασφαλείς;

Μπρος στα κάλλη, τι είναι ο φόβος…

Η ανησυχία μας εστιάζεται στην ευλογημένη διάσταση των απόψεων διαφόρων Αγιορειτών πατέρων, διαφόρων Επισκόπων, διαφόρων καθηγητών των θεολογικών σχολών της χώρας, και μπροστά σ’ αυτό που βιώσαμε μπαίνοντας στην Ορθόδοξη Εκκλησία με την έμπρακτη μετάνοια μας, καλούμεθα να διαλέξουμε: με ποιους είμαστε, τι απέγινε τελικά και αυτοί που μας διαμόρφωναν θεολογικά, και πνευματικά, στηρίζοντας τον κόπο μας, τον διωγμό μας, τώρα πια με τις απόψεις τους δεν αναπαύουν την καρδιά μας.

Δεν ειρηνεύει μ αυτά που διατυπώνουν. Δεν σβήνουν την δίψα μας για Θεό αληθινό.

Δόξα τω Θεώ, ο πνευματικός μας πατέρας κι ο Αγιορείτης πνευματικός του, παραμένει έμπιστος. Ιχνηλάτηση (ορολογία σύγχρονη) ρίζας ασφαλούς.

Τώρα πιο πολύ από άλλοτε. Όμως δεν είναι αυτό το ζήτημα. Τι απέγινε η Εκκλησία η αδιαίρετη…και τι απέγινε η αγάπη για τον Θεό που έξω βάλλει τον φόβο.

Ο μικρός και αδύναμος άνθρωπος πεπερασμένος στην φύση του, κτιστός κι όχι Θεός δημιουργός, στον θάνατο, την αρρώστια και την φθορά φοβάται.

Όπως και οι μαθητές του Χριστού. Ειναι φυσικός ο φόβος. Τώρα όμως με την μεθοδευμένη εκμετάλλευση από την ενορχηστρωμένη σύμπραξη πολιτείας, μέσων ενημέρωσης και την απουσία της Εκκλησίας που σίγησε, πληγωμένη, τραυματισμένη…πλέον πανικοβάλλεται.

Η πολιτεία ήλθε επιπλέον μ’ έναν τρόπο αυθαιρεσίας καταργώντας κάθε διαλεκτική, αρχής γενομένης της διοικούσας Εκκλησίας και εγκατέστησε ένα είδος αδιαπραγμάτευτης πειθαρχίας με πρόστιμα, με δικογραφίες, με drones, με αστυνόμευση, σε έναν λαό εξοντωμένο οικονομικά, ωστόσο ένοχο επειδή του έλλειπαν οι Μ.Ε.Θ; Ποιος φταίει εάν έλλειπαν οι εντατικές; Ο λαός;

Η πολιτεία εκμεταλλεύτηκε τον φόβο του λαού με την τραγωδία στο Μάτι και πέρασε σε ένα είδος απόλυτου έλεγχου μέσα από τα μέσα ενημέρωσης: εάν αρρωστήσετε, δεν θα μπορέσουμε να σας κάνουμε καλά.

Πρέπει να υπακούσετε παθητικά, αναντίρρητα. Πρέπει να διαλέξετε, ακόμη και την φτώχεια από τον θάνατο. Θαρρείς κι ο θάνατος είναι δεδομένος, ενώ είναι μόνο πιθανότητα που ελέγχεται από τα στατιστικά μοντέλα…της μαθηματικής σκέψης.

Εκεί εστιάζει ο εκφοβισμός. Ενώ ο θάνατος είναι βέβαιος για τον κάθε θνητό, η πολιτεία παίζει με τον φόβο του λαού που έχει (πολύ δικαιολογημένα) νωπές μνήμες ανεπούλωτης από το Μάτι και τον προάγει ως το επόμενο βήμα…μείνετε σπίτι για να μην πεθάνετε!

Βρίσκει λοιπόν η πολιτεία και οι διαχειριστές της εξουσίας να παίξουν …με τον φόβο του λαού, μέσω προστίμων και μετά να τον επαινέσουν για την εκούσια πειθαρχία του, (ώριμος λαός) δια της Εκκλησίας, που κατάφερε να βγει ενωμένη (;) δια της υπακοής του λαού, αυτή την μεγάλη αναμφισβήτητη αρετή: την Υπακοή.

Παρα πολύ βολική για τους Αμερικανούς που δίνουν στην Εκκλησία τα εύσημα. Δεν είναι τίποτε. Ήμασταν απλά…αχτένιστοι, παραζαλισμένοι.

Ελπίζοντας λοιπόν στον συνενωτικό της λόγο, εμείς οι πιστοί, πιο πιστοί παρά ποτέ, με καρδιά που χωράει τους πάντες, όλους είτε συμφωνούν, είτε διαφωνούν, περιμένουμε ένα θαύμα: ν’ ανοίξουν οι εκκλησίες (πριν τα κομμωτήρια, δεν μας πειράζει να πάμε αχτένιστοι) να ακούσουμε ξανά την βυζαντινή μελοποίηση του εκκλησιαστικού βιωμένου λόγου, που τόσο μας ευφραίνει, να κοινωνήσουμε ξανά των αχράντων μυστηρίων, όσοι …πιστοί, – όσοι φοβούνται ας μας επιτρέψουν να εκφραστούμε άφοβα – διότι η αγάπη μας για τους αδύναμους στην πίστη, σιγά σιγά μας αναγκάζει να γινόμαστε ομολογητές.

Η διοικούσα λοιπόν Εκκλησία πρέπει να έχει λόγο, στα «του οίκου της», να πάρει την κατάσταση στα χέρια της, να μην φοβάται πως θα κατηγορηθεί για μεταδοτικότητα έτσι όπως την ορίζουν σαν πεδίο συγχρωτισμού, ενώ δεν είναι συγχρωτισμός το μυστικό Σώμα του Ανασταντος Κυρίου (πρόσφατη μνήμη), διότι δεν είναι υπεραγορά.

Είναι τόπος αγιασμένος με εγγύηση Θείας Χαριτος! Είναι το σπίτι του Θεού που πρέπει να μένει ανοιχτό προσβάσιμο εν ονόματι της αγάπης που διαφοροποιείται από τον φόβο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here