Τρεις στάσεις απέναντι στον Θεό περιγράφονται στο ευαγγελικό κείμενο για τους δαιμονισμένους των Γαδαρηνών (Ἀπό τό κατά Λουκᾶν κεφάλαιο ὀκτώ, στίχοι 27 μέχρι 39) :

i. Τι σχέση έχεις εσύ με μένα Ιησού;

ii. Παρακαλούμε φύγε από κοντά μας!

iii. Παρακαλώ πάρε με μαζί Σου!

Α. Η πρώτη είναι δαιμονική. Είναι ο πρόλογος της προμετωπίδας της κόλασης: Είμαι όλος δικός μου. Δεν χρειάζομαι κανέναν και τίποτε. «Πλούσιος εἰμί καί πεπλούτηκα καί οὐδενός χρείαν ἔχω». Μέσα στην δυστυχία του αυτοεγκλεισμού, ο φθόνος και η ζήλεια και η διαβολή είναι οι συνηθέστεροι καρποί. Πόσο περισσότερο όταν όπως ο διάβολος, μπορείς να έχεις σαφή και όχι συνεσκιασμένη αντίληψη των πραγμάτων! Τότε δεν θέλεις σχέση με κανένα, ενώ θέλεις τους πάντες… μετόχους της δυστυχίας σου. Αυτό είναι ο διάβολος και αυτή την διαδρομή διαβολής και άρρωστης συμβουλευτικής προς τους ανθρώπους ακολουθεί. Αν οι άνθρωποι αυτά που τους ενσπείρει τα θεωρούν δικά τους και τοποθετήσεις τους… τόσο το χειρότερο!! «Τότε «κάτι» μου ζητά κι όλο παζαρεύει μα όσα κι αν δίνω δεν είναι αρκετά» (Ν. Πορτοκάλογλου).

Β. Όσοι ενστερνιστούν την δαιμονική προτροπή της αυτοεξασφάλισης μέσω αμαρτιών αποχτούν σταδιακά συγγένεια όχι με τον Χριστό, αλλά με δαιμονικές καταστάσεις. Ο Χριστός στο Ευαγγέλιο συζητάει και ρωτάει τους ανθρώπους τίνος είναι τέκνα! Πολλές φορές προσδιορίζει κατ᾿ ευθείαν την προέλευση λέγοντας: «Ἐκ τοῦ πατρός ἡμῶν τοῦ διαβόλου…». Σ᾿ αυτήν την περίπτωση η εγγύτητα του Χριστού γεννάει τον «μεγάλο φόβο» των ενοχών και ατυχώς την απώθηση του θέματος της «αλλαγής της υιοθεσίας» στο… μέλλον! Όλοι μας έχουμε την σφραγίδα του βαπτίσματος του Χριστού, αλλά πολλές φορές την συναναμιγνύουμε με αμαρτίες και δαιμονικές συμβουλές. Ο κόπος είναι να απομακρύνουμε από τις επιλογές μας και την καρδιά μας τις αμαρτίες και τους δαιμονικούς συριγμούς υπακούοντας στον «ἀγαπήσαντα ἡμᾶς μέχρι Σταυρού και θανάτου». Δεν το καταφέρνουμε πάντοτε και τότε παρακαλούμε… φύγε από κοντά μας.

Γ. Ο Χρίστος είπε στον Σίμωνα τον Φαρισαίο (Λουκ. 7, 42) ότι αγαπάει πολύ όποιος του χαρίστηκαν πολλά! Έτσι και μεις όταν συνειδητοποιούμε πλήρως από τι δαιμονικές καταστάσεις μας απάλλαξε και μας ελευθέρωσε ο «ἐλευθερωτής τῶν ψυχῶν ἡμῶν» τότε θα τον αγαπήσουμε πολύ. Ο δαιμονισμένος της περικοπής είχε την de facto γνώση της κατάστασής του και γι᾿ αυτό «ἠγάπησε πολύ». Εμείς φανταζόμαστε ότι οι δαιμονικές προτροπές που «τυραγνάνε» το μυαλό μας είναι απλώς σκέψεις… ελευθερίας και διαφωτισμού και γι᾿ αυτό έχοντας ασάφια για το ότι όλα παίζονται στην καρδιά δεν θεωρούμε ότι είμαστε… δαιμονισμένοι (φυσικά δεν είμαστε) και άρα μπορούμε να «κάνουμε» και χωρίς Αυτόν, που ο πρώην δαιμονισμένος παρακαλούσε να τον πάρει μαζί του!

Ας παρακαλέσουμε τον Χριστό να μας ελευθερώσει από κάθε δαιμονική συμβουλή που μας τυραννάει.

Ας καταλάβουμε ότι ο διάβολος δεν είναι ένας πρωταγωνιστής σε ταινία τρόμου, αλλά αυτόκλητος σύμβουλος-διαβολέας ενάντια στην τήρηση του θελήματος του Θεού από εμάς.

Ας παρακαλέσουμε τον Χριστό για καρδιά καθαρή και ευθεία ώστε να μπορούμε να Τον ικετεύουμε:

«Πάτερ ἡμῶν… ρῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ». ΑΜΗΝ.

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Leave a Reply

  • (not be published)